Γείραν τα ελατόκλαρα

Στίχοι

Γείραν τα ε… γείραν τα ελατόκλαρα
κι ακουμπήσανε στο χιόνι
λάλα το πουλί κι αηδόνι.

——

Ποιος έλατος ποιος έλατος κρατάει δροσιά,
και ποια κορφή το χιόνι
Θοδωρή Κολοκοτρώνη.

——

Το Μαίναλο το Μαίναλο κρατάει δροσιά,
κι Αρπακωτή το χιόνι
λάλα το πουλί κι αηδόνι.

——

Και ‘σύ δε βγαί… και ‘σύ δε βγαίνεις να σε ειδώ,
μια μέρα στο μπαλκόνι,
λάλα το πουλί κι αηδόνι.

Πηγή : https://kanellatou.gr/el/paradosiako/peloponnese/arcadia/geiran-ta-elatoklara.html

Περιγραφή

Το «Γείραν τα Ελατόκλαρα» είναι ένα εμβληματικό Μωραΐτικο δημοτικό τραγούδι από την Πελοπόννησο, με ισχυρή σύνδεση με την Αρκαδία. Ανήκει στα κλέφτικα και ερωτικά τραγούδια, διακρινόμενο για τη λυρική του μελωδία και τους στίχους που υμνούν τη φυσική ομορφιά των βουνών του Μοριά, ενώ συνδυάζουν θέματα αντίστασης, έρωτα και νοσταλγίας. Αποτελεί κεντρικό κομμάτι της πελοποννησιακής δημοτικής παράδοσης, αντικατοπτρίζοντας την πολιτισμική ταυτότητα του Μοριά.

Η ιστορία του τραγουδιού

Το τραγούδι αναφέρεται στο όρος Μαίναλο και την Αρπακωτή της Αρκαδίας, ενώ η μνεία στον Θοδωρή Κολοκοτρώνη, ήρωα της Επανάστασης του 1821, το συνδέει με την κλέφτικη παράδοση και την αντίσταση κατά της Τουρκοκρατίας. Η ερωτική διάσταση, με την αναφορά στο «μπαλκόνι» και τη λαχτάρα για την αγαπημένη, προσδίδει συναισθηματικό βάθος, χαρακτηριστικό των Μωραΐτικων τραγουδιών.

Ιστορικό και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Ενταγμένο στα κλέφτικα τραγούδια της Τουρκοκρατίας (16ος-19ος αιώνας), το «Γείραν τα Ελατόκλαρα» εξυμνεί τη ζωή των κλεφτών και την αντίσταση στους Οθωμανούς, με το Μαίναλο να αποτελεί καταφύγιο ανταρτών. Ως προφορική ιστοριογραφία, διατηρούσε τη μνήμη των αγώνων, ενισχύοντας την εθνική συνείδηση. Η αναφορά στον Κολοκοτρώνη, Αρκάδα στην καταγωγή, προσδίδει ιστορική βαρύτητα, ενώ ο συνδυασμός ηρωισμού και ερωτικού λυρισμού καθιστά το τραγούδι διαχρονικό, αντικατοπτρίζοντας την τάση των Μωραΐτικων τραγουδιών να συνδέουν το προσωπικό με το συλλογικό.