Τα δημοτικά τραγούδια της Πελοποννήσου, από άποψη θεματολογίας, καλύπτουν κυρίως ιστορικά γεγονότα που καθρεφτίζουν την κοινωνική και πολιτιστική ζωή της εποχής. Στις ορεινές περιοχές της Αρκαδίας, η παράδοση των αρματολιστών και των κλεφτών ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες να συνθέσουν τραγούδια για τον αγώνα κατά της τουρκικής κυριαρχίας, αποδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στα γεγονότα της νεότερης ιστορίας, όπως το έπος του 1940. Ο Σίμωνας Καράς, για παράδειγμα, καταγράφει επτά τραγούδια που αναφέρονται στην αντίσταση κατά του φασισμού, τα οποία στηρίζονται σε παλαιότερες μελωδίες, αποδίδοντας ταυτόχρονα τον συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων, όπως τα τραγούδια «Η μάνα μου είναι καλή» και «Αν έρθει το παλικάρι».
Εντυπωσιακή είναι επίσης η καταγραφή τραγουδιών που εξιστορούν διάφορες ιστορίες από την καθημερινή ζωή. Παράλληλα με τα ιστορικά και κλέφτικα τραγούδια, αναπτύσσονται και τα κοινωνικά, που καλύπτουν θέματα όπως ο έρωτας, ο γάμος κι η ξενιτιά. Οι καθιστικοί ή «τραπεζίσιοι» ρυθμοί που είναι χαρακτηριστικοί για τις συνεστιάσεις και τα πανηγύρια της Πελοποννήσου, περιλαμβάνουν τραγούδια με ποικίλες θεματικές, από την αγάπη μέχρι τις κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως οι γιορτές και οι γάμοι. Τραγούδια όπως το «Να ‘χα νεράντζι να ‘ριχνα» και το «Η Ξενιτιά» είναι ενδεικτικά αυτής της κατηγορίας.
Εξίσου, τα ακριτικά τραγούδια του Μοριά, τα οποία αναφέρονται σε παραδόσεις και ήθη από απομακρυσμένες περιοχές, αποτελούν σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ένα παράδειγμα είναι το τραγούδι «Ας πάν να ιδούν τα μάτια μου», το οποίο ενσωματώνει στοιχεία από την παραδοσιακή μουσική του Μοριά και της Ρούμελης. Στην περιοχή της Γορτυνίας, για παράδειγμα, ανευρίσκονται και τραγούδια που προέρχονται από τη Μικρά Ασία. Οι Γορτύνιοι, που εργάζονταν ως κτίστες στην περιοχή αυτή, μετέφεραν μαζί τους και τις μουσικές παραδόσεις των μικρασιατικών περιοχών. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και με τη μουσική του Μοριά, η οποία έφερε επιρροές από γειτονικές περιοχές όπως η Ρούμελη, με αποτέλεσμα να ενσωματώνονται στα τραγούδια του Μοριά στοιχεία από διάφορες περιοχές, όπως η Μακεδονία, η Ήπειρος και η Μικρά Ασία
Τα τραγούδια της Πελοποννήσου εκφράζουν επίσης έντονα συναισθήματα και ιστορίες από την καθημερινή ζωή, όπως οι θρήνοι για την απώλεια αγαπημένων προσώπων, τα μοιρολόγια για τη μετανάστευση ή τα τραγούδια που εξυμνούν τη φύση και τη ζωή. Σε αυτά αποτυπώνεται η κοινωνικότητα των κατοίκων, οι αγώνες τους για επιβίωση και η αναζήτηση της ελευθερίας. Κλασικά παραδείγματα είναι τα «Ένας άγουρος κι ένας καλός λεβέντης» και «Βουνά μην καμαρώνετε».
Σημαντικό είναι ότι πολλά από αυτά τα τραγούδια δεν περιορίζονται μόνο στην τοπική παράδοση αλλά εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό οφείλεται στην έντονη κινητικότητα των πληθυσμών και τη συνεχιζόμενη διάδοση των παραδοσιακών μελωδιών, οι οποίες ταξίδευαν από περιοχή σε περιοχή και ενσωμάτωναν ταυτόχρονα νέα στοιχεία και νέες μελωδίες, ενώ η γλώσσα τους παρέμενε σταθερή. Τραγούδια όπως το «Παιδιά γιατί καλά παιδιά» είναι ενδεικτικά αυτής της διάδοσης. Η έρευνα και καταγραφή αυτών των τραγουδιών είναι ουσιαστική για την κατανόηση της κοινωνικής, πολιτιστικής και ιστορικής πραγματικότητας της Πελοποννήσου και της ευρύτερης περιοχής του Μοριά. Τα τραγούδια αυτά δεν είναι απλώς μουσική, αλλά και φορείς της συλλογικής μνήμης που συνδέουν τις γενιές και διασώζουν την πολιτιστική κληρονομιά ενός ολόκληρου λαού.