Οι προφορικές παραδόσεις αποτελούν βασικό στοιχείο της πολιτισμικής κληρονομιάς, μεταδίδοντας από γενιά σε γενιά μέσω του λόγου ιστορίες, παραμύθια, θρύλους, μύθους και έθιμα, χωρίς γραπτή τεκμηρίωση. Αντανακλούν τις αξίες, τις πεποιθήσεις και την ταυτότητα μιας κοινωνίας, λειτουργώντας ως μέσο ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης και διατήρησης της συλλογικής μνήμης.
Η ζωντανή αφήγηση, που προσαρμόζεται από κάθε αφηγητή, τις καθιστά δυναμικές και συμμετοχικές, ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή. Παρά την ευαλωτότητά τους στη λήθη, διατηρούν έθιμα, ιστορική μνήμη και αίσθηση του ανήκειν, ενώ αποτελούν βάση για άλλες μορφές τέχνης.
Η αξία τους, αν και συχνά υποτιμάται έναντι των γραπτών πηγών, αναδεικνύεται μέσα από την έρευνα, υπογραμμίζοντας τη σημασία τους για την κατανόηση της πολιτισμικής δυναμικής.